'Mijn papa pleegde zelfmoord'
Een reportage van Gitte Van Hoyweghen
Dinsdag 31 oktober 2006, reportage 'Koppen' op één.

Anton en Anneke wilden in deze reportage heel open praten over wat in hun gezin gebeurde en hoe zij
zich daarbij voelen:

Het verhaal van Anton

Anton is nu twaalf, hij was negen toen zijn papa zelfmoord pleegde

Papa zei dat hij naar de Aldi ging maar hij was eigenlijk gewoon naar het kerkhof van zijn moeder gegaan.
Wij waren eigenlijk heel ongerust en de volgende dag kwam de politie.

Mijn mama kwam toen heel verdrietig in de living, ik hoor ze ook gillen in de keuken.
'Papa zal nooit meer terugkomen'
En ik zei: 'Zou hij toen op reis zijn geweest?'
En mama zei: ‘Neen, hij is dood’

Papa heeft ook een brief geschreven, die heb ik mogen lezen.
Ik vond die heel triestig want ik begon eigenlijk direct te wenen, ik kan hem niet helemáal lezen.
Ik weet alleen dat hij zich opgehangen heeft.
Omdat hij een ziekte had in zijn hoofd en hij had ook veel hoofdpijn altijd en omdat hij heel veel zijn moeder miste...

Ik was heel verdrietig en ook boos en ik dacht 'wat had ik verkeerd gedaan?'.

Als ik verdrietig ben dan ga ik soms naar mijn mama en dan praten we er over.
Of dan ga ik naar de hond en dan ga ik er mee wandelen. Dan voel ik mij veel gelukkiger.
Mijn hond is eigenlijk nooit verdrietig en hij kan mij wel gelukkig maken.

Ik vraag mij nog altijd af waarom mijn papa ons in de steek laat en daar heb ik het ook wel moeilijk mee!

We gaan bijna nooit op Allerheiligen naar het kerkhof. Dan zien alle mensen wie er is overleden en daar kan ik niet zo goed mee om. We denken dan wel aan papa maar dan komen we niet naar zijn kerkhof.

Ik vind het nogal raar dat hij gecremeerd wilde worden, ik zou dat nooit doen.
Het is er zo klein, ge kunt daar niet veel plantjes zetten.
Ik wil graag zo'n graf omdat ik dat mooi vind. Ge kunt daar ook veel dingen zetten en dat vind ik wel leuk.

In de hobbykamer ben ik zeer graag. Hier kan ik mij een beetje uitleven met een hamer op een stukske hout kloppen.
Dan ben ik met iets bezig en dan vergeet ik alles.

We hebben thuis ook een speciale plek voor papa, dat is mijn papa-kast maar ook een beetje van bompa.
Daarin staan alle spullen die we bewaren van ons papa en ook wat we maken.
Ik heb een tranendoos gemaakt en daar zitten verschillende kleuren tranen in: tranen voor geluk of tranen voor verdriet.
Als ik verdriet heb dan kom ik hier aan de papa-kast staan en dan kan ik kijken naar zijn foto en naar dat tranendoosje... ja…

Ik heb mijn papa eigenlijk nog niet verloren want hij zit nog in mijn hart...
Voor mij is hij hier nog in het huis en we mogen dat ook nooit vergeten.

Top

Het verhaal van Anneke

Anneke is nu twaalf, ze was tien toen haar grote broer zelfmoord pleegde.

Mijn broer heeft twee jaar geleden zelfmoord gepleegd. We weten niet waarom, maar ik zou dat wél graag weten waarom...ik denk dat hij zijn leven nog niet beu was: zo'n opgewekt mens doet zoiets niet, dacht ik toen..

Hij ging zijn vriendin gaan halen en een paar dagen later zijn ze met de auto vertrokken.
Zo is het dan gebeurd: ze zaten in de auto en hebben een buis in de uitlaat gestoken en toen zijn ze vergiftigd van die lucht.

Mijn broer en ik kwamen zeer goed overeen, we deden altijd alles samen en hij hielp me met mijn huiswerk.
Als er een probleem was dan vertelde hij dat tegen ons, maar dát probleem vertelde hij dan weer niét tegen ons!
Daar zit mijn mama heel erg mee want anders vertelde hij altijd alles...
en toen vertelde hij niks meer...

In november op Allerheiligen komen we niet graag op het kerkhof want dan zijn er te veel pottenkijkers. We komen andere dagen.

Mijn papa en Wim verjaren op dezelfde dag en dat is de gevoeligste dag van het jaar. Normaal gezien nodigden we de familie uit maar dat doen we nu niet meer omdat dat zo gevoelig ligt.
We eten wel iets, maar dan is dat zo raar omdat mijn broer er niet bij is en zo.

Sommige mensen onderschatten het verdriet van Anneke:
Ze hebben gezegd tegen mama: 'Ze is nog klein en ze beseft het nog niet zo goed'. Maar ik besef dat wél heel goed
dat ik mijn oudste broer verloren ben!!

En als ze vragen 'hoe is het met u?', dan vragen ze dat alleen aan mama en papa maar niet aan mij ...
... en dat vind ik niet zo leuk!

Op de kamer van mijn overleden broer er is nog niks veranderd, alles is nog altijd hetzefde. Mijn broer is er niet meer en eigenlijk mocht ik niet in zijn kamer komen... en nu wél ... en dat is eigenlijk wel een raar gevoel...
Maar ik ben er ook wel graag, want als mijn poes op zijn bed ligt te slapen en ik kom van school en ik ben een beetje triestig dan kom ik direct naar hier en dan is het precies of mijn broer hier is, maar het is eigenlijk mijn poes die er is...

Ik heb ook een hoekje zelf gemaakt, ik heb daar veel aan. Als ik verdrietig ben dan steek ik een kaarsje aan en dan schrijf ik mijn probleem op een papiertje en dat steek ik in het potje. In dat potje zit de as van mijn broer en ik steek dat daar in als ik verdrietig ben of als ik een probleem heb. Het is dan alsof hij mijn probleem oplost en zo helpt hij mij gewoon een beetje.

Nadat mijn broer zelfmoord gepleegd heeft ben ik nog steeds dezelfde vrolijke, net als vroeger... maar ik heb wel steeds een verloren gevoel, iemand heeft mij achtergelaten...

Top

Met dank aan Anton en Anneke voor hun eerlijke en open getuigenis.