Een nabestaande vertelt…

Onze jeugd

We hadden een intrieste jeugd waarin we nooit liefde, affectie, aandacht, troost, warmte en knuffels vonden bij een moeder die haar kinderen enkel gebruikte om het huishouden te runnen, en een vader die een zware alcoholicus én vooral psychiatrisch gestoord is…

Op een dag verlieten mijn zus en ik het ouderlijk huis: op dat ogenblik was ze net geen 18, ik was vier jaar ouder. Plots had ze een relatie met een veelbelovende partner die haar het paradijs op aarde schonk : een luxueus leventje, een mooie flat, vooral veel plezier, uitgaan, uitbundig feesten, lekker eten en veel drank, dure weekends, mooie reizen.

Alleen

Toen deze veelbelovende partner haar in de steek liet, werd haar die paradijselijke wereld ontnomen en raakte ze het noorden kwijt, maar dat hield ze voor de buitenwereld heel goed verborgen. Kort nadien verbrak mijn zus alle contact met mij; waarom ze dit deed, is me altijd een raadsel gebleven. Ze leefde in haar eigen wereldje, zeg maar fantasie- en problemenwereld, waarin ze niemand toeliet ! Ik heb talrijke malen geprobeerd om het contact terug te herstellen, maar tevergeefs : ik kreeg een hoop nodeloos geruzie, ook de meest onterechte en onmogelijke verwijten !

Als we al iets hoorden van haar, ging het steeds slechter met haar. Ze leefde in een echte cyberwereld, ontmoette er de meest eigenaardige persoonlijkheden, die haar uiteindelijk nog verder in de put duwden, zonder dat ze het zelf besefte … Ondertussen was haar financiële toestand onhoudbaar geworden, ze was ziek, maar had vooral psychische problemen : het leek wel alsof ze op bepaalde ogenblikken zichzelf niet meer was, waanzinnig, krankzinnig gedrag vertoonde en onheilsspellende toestanden uithaalde. Uiteindelijk belandde ze in een vicieuze problemenwereld … waar ze zelf niet meer uit wou komen, beseften we later …

Toch wist ze dat onze deur altijd open stond, en we boden haar aan zich deskundig te laten helpen : maar ze had reeds lang geleden beslist dat ze het wel alleen zou redden … ze was immers zelf maatschappelijk assistente, en zo iemand kan toch haar eigen problemen niet aan iemands anders neus hangen ? Ze heeft nooit deskundige, sociale, medische, psychische hulp willen krijgen.

Weer contact

En toen kwam ze als bij wonder toch bij me: plots nam ze zelf telefonisch contact op met mij, ze was heel vriendelijk, heel lief … ze gedroeg zich niet meer als de afstandelijke, verwijtende zus van de afgelopen jaren. Ik vond dit zeer eigenaardig, maar was anderzijds toch heel blij.

Mijn geluk om haar “terugkomst” heeft niet lang mogen duren, want reeds na enkele dagen kwam de aap uit de mouw en bekende ze dat ze in een serieuze depressie zat, een onoverzichtelijke hoop problemen had … waarop ik aanbood haar te helpen, wat ze prompt weigerde !
Ze schreef me toen de volgende woorden : “Je bent mijn enige zus, we kwamen niet altijd goed overeen, de laatste jaren, maar ik hou van jou, je zal altijd mijn zus blijven … “.
Uiteraard vroeg ik haar om uitleg, ik bood aan om elkaar te ontmoeten, ze weigerde dit alles en hield vol dat haar problemen nu echt opgelost waren … ze zei me nog “Slaapwel” … dat waren haar laatste mondelinge woorden.
Enkele uren nadien schreef ze me terug dat alle problemen nu eindelijk opgelost waren.

...

Amper twee weken later, kreeg ik het bericht dat ze overleden was door zelfdoding. Dat komt ongelooflijk hard aan: je wereld stort echt in !

Een nietszeggend afscheidsbriefje, haar eigen leven vol ellende, miserie, wanhoop en tranen én een financiële put heeft ze achtergelaten. De levenswijze die ze de laatste jaren hanteerde, was niet leefbaar : ze had zichzelf niet meer in de hand, ze verzorgde zichzelf niet meer, haar flat was één puinhoop van wanorde en vuilnis … Ze zocht maandenlang haar toevlucht in drank, pillen en vriendjes die niet eens merkten hoe belabberd ze leefde, want niemand mocht haar flat binnen. De door haar achtergelaten schuldenberg was niet in te schatten, waardoor we de erfenis weigerden - met als gevolg dat we niets van haar persoonlijke spulletjes of foto’s hebben gekregen. De toegang tot haar flat is ons nooit toegestaan (achteraf bekeken is dit ook zo’n leemte in het rouwproces: ik had graag de plaats van haar overlijden bezocht … ). Ook haar lichaam mochten we niet meer zien vanwege de verre staat van ontbinding (ze overleed in die hete zomer van 2003 en het duurde 4 à 5 dagen vooraleer ze gevonden werd … in haar eigen flat !).

Daar sta je dan, na maanden hoop om nog iets tastbaars van de spullen van je overleden zus te zien en uiteindelijk niets te krijgen, hoe waardeloos een foto of een knuffeldier voor een buitenstaander ook was ! Dit is en blijft een groot gemis !!!

Van de personen die tijdens haar laatste weken in haar directe nabijheid waren, zijn we van een zeer kale reis terug gekomen, waardoor mijn verdriet alleen maar versterkt werd en de zoektocht naar de vraag hoe het zover is kunnen komen, onbeantwoord zal blijven. Na veel zoeken vind je wel antwoorden, maar niet “het” verklarende antwoord …

Met mijn partner kan ik hier heel goed over praten, maar hij is dan ook zowat de enige persoon waarbij ik met mijn verdriet terecht kan. Gezien onze jeugd zijn de familiebanden helemaal verbroken, wat ook een effect heeft op het rouwproces.

Dit is het verhaal van een achtergebleven zus …